Er was eens, er was eens een gekraakt pand in Leiden. Een pand waar men, naast het geven van wilde feestjes met te veel goedkoop bier, kunst maakte. Het was een plek waar je jezelf kon uiten doormiddel van de dingen die je maakte. Een plek waar gecreëerd werd en het individualisme, hand in hand met kunst, zegevierde.
Toen kwam daar, in de tuin van de zelfontplooiing, op een donkere dag de Eenheidsworst binnen gewalst. Letterlijk. Het gekraakte pand werd bruut ontkraakt door een van de grootste fastfoodketens ter wereld. Een fastfoodketen die op elk denkbare plek ter wereld een identiek filiaal doet opdoemen. Het is allemaal hetzelfde: het meubilair, de plastic (ogende) kaas op de hamburgers en de chagrijnige toiletjuffrouw die je dwingt jezelf te ontdoen van kleingeld. Massaproductie met een hoofdletter M. Nu is er in het pand geen sprake meer van creëren, maar van produceren. In het pand huizen nu geen (kunst)creaties meer, maar producten. Er word niet meer geproefd en beoordeeld, maar plat geconsumeerd.
Toen kwam daar, in de tuin van de zelfontplooiing, op een donkere dag de Eenheidsworst binnen gewalst. Letterlijk. Het gekraakte pand werd bruut ontkraakt door een van de grootste fastfoodketens ter wereld. Een fastfoodketen die op elk denkbare plek ter wereld een identiek filiaal doet opdoemen. Het is allemaal hetzelfde: het meubilair, de plastic (ogende) kaas op de hamburgers en de chagrijnige toiletjuffrouw die je dwingt jezelf te ontdoen van kleingeld. Massaproductie met een hoofdletter M. Nu is er in het pand geen sprake meer van creëren, maar van produceren. In het pand huizen nu geen (kunst)creaties meer, maar producten. Er word niet meer geproefd en beoordeeld, maar plat geconsumeerd.
Maar gelukkig, bepaalde geluiden in de politiek en maatschappij kunnen ons gerust stellen: kunst moet volgens hen begrijpbaar zijn. Voor iedereen. Net zo begrijpbaar als een hamburger die over de gehele wereld precies het zelfde smaakt.
Jammer genoeg doen deze geluiden de rimpel in ons voorhoofd nog dieper een weg in onze huid banen. Kunst hoort namelijk niet op een presenteerblaadje geserveerd te worden. Je wilt het niet voorgeschoteld krijgen als een consumeerbaar brok. Kunst is niet hap-klaar. Het is niet bedoeld de massa te dienen, maar de individualiteit. Geen volgzaamheid te bevorderen, maar stof tot nadenken, zelfontwikkeling en ontplooiing. Geen opgelegde denkwijze met een begin en eind. Kunst is niet op, klaar en vergeten wanneer de deur van de culturele toko achter je dicht valt. In ieder geval niet volgens ons en onze rimpel in het voorhoofd. Deze visie van hoe kunst in onze maatschappij zich behoort te bewegen en presenteren is onwerkelijk. Een surrealistisch beeld die voor sommigen, helaas, de waarheid schetst.
Daarom zal er in de nabije, nabije toekomst een wereld verrijzen op een zwart-wit geblokt zeil van acht bij twaalf meter in de loods van Amsterdam Roest. Een wereld gevormd tot een fastfoodfiliaal. Een wereld waar deze surrealistische waarheid uitvergoot is, waardoor zij niet anders kan dan haar ware gezicht te laten zien en haar ware smaak te laten proeven. Dit fastfoodfiliaal is namelijk niet zo maar een fastfoodfiliaal. Bij ons worden er geen verslindbare hamburgers gebakken en geen slappe frietjes op je plastic dienblaadje neergekwakt. Wij serveren geen fastfood, wij serveren Kunst. Dus stap binnen, wees welkom in onze surrealistische gewaarwording van deze wereld en wentel je in het paradijs van de Eenheidsworst.
Wees welkom in Hapklare Brokken,
you are cordially invited.
